| تبليغات | X |
|
| ||
|
سخن روز |
بُلبلِ بستـــانِ عشقم مـیروم شاید نیایم محـو و سرگردانِ عشقم میروم شاید نیایم داغهــا دارم به سینه از غم و رنج جـــدائی بی سر وسامانِ عشقم میروم شاید نیایم بارِ خاطـــر بـــودهام من سالها در خاطـرِ تو والــه و حیـــرانِ عشقم میروم شاید نیایم با همــــه ناآشنــــائی آشنـــای راز بـــودم در غمِ ســـوزانِ عشقم میروم شاید نیایم در جهانِ بینشانی سالها سرگشته بودم گوش بــر فرمانِ عشقم میروم شاید نیایم مـــیزنم فریاد و افغان بستهام بارِ سفر را بر ســـــرِ پیمانِ عشقم میروم شاید نیایم صابرم از خود رمیدم تا به آن جانان رسیدم حالیا پژمانِ عشقم میروم شـــاید نیـــایم
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/11/28 ] [ 10:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
منكه در بندِ غم عشق تــــو ديـوانه شدم مات و حيــــران همه جا شهره و افسانه شدم غــــم نـــديم دل و انــــدوه هــــوادارم شد زيــــرِ زنجيــــرِ جنــــون والـــه و ديــــوانه شدم شمعِ رُخ يار برافروخت به بـزمِ دل و جـــان ســــوختم ز آتشِ ســــوزنده و پــــروانه شدم دردِسـر داشت بسي عقل رهــايش كردم جـــاننثــارِ رهِ آن مــــونسِ جـــانــــانـــه شدم مرغِ دل در قفسِ سينه به تنگ آمده است بال و پـــر بسته گـــرفتــار به غمخـــانه شدم آرزو نيست مرا، ليك چه گـــويم همه شب بيخود از سوزِ دلِ خـــويش به كاشانه شدم جسمِ من آب شــد و روح و روانم فـــرسود عشق زد شعله به جان از همه بيگانه شدم صابرم داغِ دلم تازه شـــد از ديــدنِ دوست چه كنـــم سوختهدل همــدمِ پيمانه شدم
برچسبها: غزليات [ یکشنبه 1390/11/23 ] [ 20:35 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
شـاخِ بی بـَـــرگـــم زِ تـاراجِ خزان آســـوده ام بی ثمــر گشتم زِ سنگِ کودکان آسوده ام مدتی ســـرگشته در وادی حیـــرت گشته ام از غبـــــارِ رنــج و گــَـــــردِ کاروان آسوده ام باده از خون ِ جگــر خــوردم زِ جــــامِ داغ و درد ســـــالهــا از منتِ پیـــــرِ مُغـــان آسوده ام حکم فـــرمای قضـــا زد نقـش بـــر لـوح ِ وجود گشته ام تسلیم، از سود و زیان آسوده ام در حریم ِ عشق مَحــرم شد دل ِ دیـــــوانه ام شکــــرلله از خیـــالات و گمـــــان آسوده ام دَم زدم با هــــر که از مِهـــر و وفا دیـــدم جفا روزگاری شـــد زِ جـــورِ ایــن و آن آسوده ام مشورت با عقدۀ دل می کنم هر صبح و شام از غــــمِ ایـام و انـــــدوه، زمـــان آسوده ام دفتر دل را نمـــودم پاک و صافی جان شــــدم از کلام و مَنطــق و نُطــق و بیان آسوده ام سـالهـا از مِهر و کیـن بگذشته ام روشن روان از جفـــای خصــم و از زخم ِ زبان آسوده ام صـابــــرِ وارستـه و آزاد و عـالـــی مَـشــــــربم در حَــــریـمِ قُــــدس از شـورِ جهان آسوده ام
برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/11/04 ] [ 16:22 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ای كاش آشنـــای تـــو، زيبــا نمیشدم مجنونِ عشق و اينهمه رسوا نمیشدم ايكاش با خبـــر ز غـــمِ مـــن شـود دلت مــنِ ســادهدل، اسيــرِ تمنــا نمیشدم بــــودست تكيهگــاهِ مــن آئيــن دوستي مــغلـــوبِ ميلِ مــــردمِ دنيــا نمیشدم چشمــم بـهـــر نگاه بيـــاويخت، بیاثــــر افسـونِ چشـمِ نرگسِ شهلا نمیشدم گفتی به من كه روحِ تو با روحِ من يكی است ورنه اسيــرِ وحشت و غوغــا نمیشدم كـــردی رها مــرا و شدی شمعِ ديگـــران با اينكه با تـــو بـــودم و تنهـا نمیشدم وقتی خبـــر شدم كه ز غم می گداختی ای كاش محـــوِ اينــهمه رؤيا نمی شدم
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/10/30 ] [ 10:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بسمه تعالی بنام خدای بزرگ تمام روزها عاشورا است و همه زمین ها کربلاست. از اول خلقت آدم ابوالبشر جنگ حق و باطل بین هابیلیان و قابیلیان، یاران ابراهیم (ع) و طرفداران نمرود، معتقدین به حضرت موسی (ع) و جیره خواران فرعون، حضرت ختمی مرتبت محمد (ص) و اهل ایمان و ابوسفیان و سفیانیان، شیعیان مولای متقیان امیرمومنان علی (ع) با بی دینان و دنیا پرستان معاویه پرست، حسین بن علی راد مرد عالم عشق و آزادگی و یارانش و یزید و هوسبازان اطرافش بوده و خواهد بود.
تا جهان باقی باشد جدال حق و باطل هم هست، حسین خون خدا، پسر خون خدا، سرحلقه ی عاشقان الهی و جانبازان راه حق و حقیقت و آزادی نام نامیش همیشه جاوید و مقامش در دل روحانیان و جانباختگان معنویت بوده و هست. حسین است کشتی بحر نجات ولــــی خــدا عادل و رهبـــرست حسین است نـــور دل فـــاطمه همــه خلق را مـونس و یاورست این کتاب که اثریست از شیفتگان عشق حسین بن علی (ع) به سرسپردگان آن رادمرد عالم انسانیت و از خود گذشتگان که راه و رسم و آئین آن رهبر روحانی را پیروی کرده نه زیر بار ستم روند و نه به کسی ظلم روا دارند و با ایثار و فداکاری پرچم آزادی را بر قله بلند و رفیع رادمردی برافرازند. امام (ع)فرمود؛ به جان خودم سوگند هیچ کس شایسته نیست بر مسند پیشوایی و امامت بنشیند مگر آنکه با کتاب آسمانی قرآن آشنایی و بر طبق احکام آن حکومت کند.
یا شهید الحق ناظــر انــــوار عمــــرش کبــــریا باشد شهید با خبــر از عـــالـــم عشـــق و ولا شـد شهید هـــر شهیــد حق بود آگاه و شاهد هم بصیر جـــان فـــدای راه ایمـــان و خـدا باشد شهید ســـرور بــزم شهیدان رهنمای انس و جـــان شد حسین بن علی از خود رها باشد شهید پـــرچم اسلام با دست شهیـــدان شــد بلند راز دار و پـایــــدار و جــانــفـــــدا باشد شهید یا شهیـد الحــق، شهیــد الحــق، شهیدالحق بگو روی محـــراب عبــادت مــرتضی باشد شهید شـد حسن مسموم زهــر کین خصـــم نابکار جانـفــدای راه ایمــــان مجتبـی باشد شهید ای حسین بــن علی، ای شــاهـد بزم حضور عشق تــو آئین مــا، مهــر و وفا باشد شهید شین آن شهد شهادت، های آن هــای هـدی پاکبـــاز عـــالــم صـــدق و صفــا باشد شهید یای آن یـــاری کــن حــق در جهـــاد و معـرفت دال آن دیـــن خـــدا، ایــــزدنمــا باشد شهید رستگاری چیست ترک مال و جـان و نام وجاه پایه ی تحقیـــق و عــرفان را بنا باشد شهید آدمــیـت در عبــــودیـت بـــــــود آدم بـپـــاست پیـــرو قــائـــم بـــدنیـــای رضـــا باشد شهید راه باریک است و صدها دشمن دین در کمین رهــــــــــرو راه ولای اولیــــــــــا باشد شهید موسی جان، ناظر غیب است در سینــای دل شعله ی سـر تا بپــا نــور و جلا باشد شهید شرزه همچون شیر باشد مــرد حق در کــارزار در مقـــام قـــرب حق کامش روا باشد شهید ساقی باقی دهـــد مـــی از خـم تــوحید ذات مست مست از باده ی جـام بلا باشد شهید صابـــر کـــرمانی وارسته از خــود رسته است می ســـراید نغمه از دل دلــــربا باشد شهید شیـــرین زوال حـــق بــــــــود کـــــام شهیـــد در خاطــــره هـــــا زنــــده بــــود نـــام شهید در عـــالــــم عشـق حــق روانش باقی است در قـُـــــــرب خــــــــدا راحـــــت و آرام شهید صابر کرمانی مصیبت نامه حضرت امام حسین(ع) شامل: مقدمه و اشعار صابر کرمانی و غزلیاتی از شاعران دیگر اثر: صابر کرمانی گرد آوری و مقدمه: صابر کرمانی تیراژ: 5000 نسخه تاریخ انتشار : 1361 چاپ: انتشارات اقبال تلفن انتشارات اقبال : 77603574-021 و 33118701-021
برچسبها: مصیبت نامه حضرت امام حسین [ جمعه 1390/10/23 ] [ 20:27 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بسمه تعالی بنام آنکه جــان را فکـــرت آمـــوخت چــــراغ دل بنــــور جــــان برافروخت گلشن راز اگر چه کتابی است کوچک ولی دارای مطالبی است عرفانی و نکاتی جالب از عالم روحانی، هر کس با تصوف و عرفان و ادبیات ایران سر و کاری داشته و دارد از مضامین آن کتاب بهره ور شده و به فصاحت لفظ و بلاغت معنی آن پی برده و میداند پایه علمی و مایه ی عرفانیش تا چه حدست.
یکی دریاست هستی نطق ساحل صـــدف حــرف و جــواهـر دانش دل بهـــر مــوجی هـــزاران در شــــهوار بـــرون ریــــزد ز نقل و نص و اخبـــار مرحوم استاد شهید مطهری در کتاب علوم انسانی ص 118 فرموده: شیخ محمود شبستری آفریننده منظومه عرفانی بسیار عالی موسوم به گلشن راز این منظومه یکی از کتب بسیار عالی به شمار می آید و نام سرایندۀ خویش را جاوید ساخته است شرحهای زیادی بر آن نوشته است. شاید از همه بهتر شرح شیخ محمد لاهیجی است که چاپ شده و در دسترس است. مرگ شبستری در حدود سال 720 واقع شده. و در کتاب انسان کامل شهید مطهری ص 129 "مگر شبستری نیست که در آن منظومه بسیار بسیار عالی و راقی خودش که واقعا شاهکاری است در عالم انسانیت که می گوید: بنام آنکـــه جــــان را فکـرت آموخت چـــــــراغ جان بنور دل بـــرافــروخت زفضلش هـر دو عــــالم گشت رون زفیــض خــاک آدم گشت گلشــــن تا میرسد به اینجا: بنـــــزد آنکه جانش در تجلی است همه عـــالم کتـاب حقتعالی است"
))شرح حال شیخ محمود شبستری(( جناب نجم الدین شیخ محمود شبستری تولدش حدود سال 687 هجری قمری و وفاتش سنه 720 در سن سی و سه سالگی آن عارف بزرگ در زادگاهش شبستر مدفون گردید. او بسیاری از ممالک اسلامی را سیر و سیاحت کرده و در عنفوان جوانی دانای علوم زمان بود. عارفی وارسته و حکیمی شایسته و فقیهی بصیر و دانشمندی کم نظیر بوده مدتی در شهر کرمان سکونت داشته و در آن دیار ازدواج کرده و صاحب فرزند شده، آثاری به نظم و نثر از آنجناب باقی مانده. مثنوی گلشن راز مثنوی سعادت نامه، شاهد نامه، رساله ی مرات المحققین، کنزالحقایق، حق الیقین و آثاری دیگر. سبب تحریر گلشن راز چنین بوده است که امیر حسین حسینی هروی خراسانی مرید و خلیفه ی شیخ بهاء الدین زکریای ملتانی نامه ای برای شیخ محمود شبستری نوشت و سئوالاتی از آن عارف واقف در تصوف و عرفان و حقایق دین کرد که گلشن راز جواب سئوالات آن عارف نامدار دیار خراسان است درباره اش شبستری چنین فرمود: بزرگی کاندر آنجا هست مشهور باقسام هنـر چون چشمه ی نور همه اهل خــــراسان از که و مه در این عصــر از همه گفتند به او رضا قلیخان هایت در تذکره ریاض العارفین وفات حسینی هروی را سال 728 هجری در هرات دانسته، شرح حال بزرگان را در آثار و کلام و بیان آنان باید جستجو کرد نه در تاریخ تولد و وفات و نام و نشان. در سخن پنهان شدم چون رنگ و بو در برگ گل میل دیدن هـــر که دارد در سخــن بینــــد مـــرا بهترین شرح گلشن راز شرح شیخ محمد لاهیجی است که بچاپ رسیده. حسین حماسیان (صابر کرمانی) 61/2/15 گلشن راز شامل: مقدمه و اشعار شیخ محمود شبتری اثر: شیخ محمود شبستری((نجم الدین)) به اهتمام: صابر کرمانی تاریخ انتشار : چاپ اول 1361 خورشیدی ناشر: کتابخانه طهوری
برچسبها: آثار چاپ شده استاد [ دوشنبه 1390/10/19 ] [ 21:13 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
حاصلِ عمـــرِ مــنِ ســوخته دل حرمان بود خنـــــده ها بـــود بـــه لب لیک دلم گـریان بود خـــواستم عقـــده ای از دل بگشایم دیدم عقـــده ای بـــود که لاینـحل و رنـــجِ جــان بود میزبان در دلِ من عشق و بلا مهمان است جان و دل شام و سحر ز ِ آتشِ غم سوزان بود این چه شوریست ندانم که بُوَد در سرِ من که دلــــم واله و دیــــوانه و ســــرگــــردان بود اینکه از خامه چکیده است بـــروی نــــامه شــور و احســاس من و درد و غم و افغان بود صابرم نغمه ی مستانه مـن ساز ِدل است که دل از سوز ِغم و عشق، بسی نالان بود
برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/10/13 ] [ 17:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
مـظهــــرِ حق جـانشین مصطفی باشد علی رهبـــر راه حـقیـقت رهنمـــا باشد علی با ولای آن ولـــی کـــامل شــود ایمـــان غیب در جهان و جان امام و پیشوا باشد علی عــارف سالک زنـــد دست طلب بـــر دامنـش رهنمـای انبیا سِـــر خـــدا بــاشــد علی جلوه میبخشد جمالش در وجود و روح و جـان سَـــرور روحــانیـــان ایـزد نما باشد علی خضــــر از آب حیـــاتِ عشق او سیـــرآب شد ساقی ســرچشمهٔ آب بقــا باشد علی کسب نــــور مـعــــرفت بنــمــا ز نـــور جان او در سماء معـــرفت بــدر صفا باشد علی گــــر وفــا جــویی وفـا از منبـــع فیضش طلب گــوهـــر مقصـــود دریای وفا باشد علی گـفت جبــــریـل امیــن در گـــوش مصــطفـی شاه ملک لافتــی و آنِ ما باشـــد علی در حـــدیث و در خبــــــر آمــــد بـعنـوان جلی قاسم الارزاق سلطان و گدا باشد علی در غـــدیر خــم علی سلطـــان مخلوقات شد گــــوهـــر مقصود دریای وفا باشد علی خاکســار درگه احسـان و لطفش حاتم است ز امر یزدان قلزم جود و عطا باشد علی لافـتـــــی الا علـــــی لاسیــف الا ذوالفقــــار راد مـَـــردِ عــــرصـهٔ نـور ولا باشد علی افضــل الاعمـــال بـاشـــد حُب سلطـان نجف چون کلام الله ناطـق نزد ما باشد علی صابـــرِ کــــرمانی روشـن دل و شیدا ســـرود در دو عــالم رهنمــا مشگل گشا باشد علی
برچسبها: مدح علی [ دوشنبه 1390/08/23 ] [ 19:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بگــــریم هایهای از هجــــر آن جـــانانه ام امشب بحــــال مــــن بخندد این دل دیـــــوانه ام امشب! بود در سینه ام غوغای عشق و سوز و ساز غم طنین انــــداز باشــد نــالـه مستــــانه ام امشب! منِ دیـــــــوانـــه دل از آشنـــا و غیـــــر بیـــــزارم گهــی مجنون عشـــق یار و گه فرزانه ام امشب! ز مستی می پــرستی می کنم از همت ساقی ز می لبـــریــز باشد ساغـــــر و پیمانه ام امشب! فغــــان در زیــــر بار رنج مِنّت قامتـــم خــــم شد چنین بار گـــــران باشــــد بــروی شانه ام امشب! پـــر و بالم بســـوزد هستیـــم محـو و فنا گـــــردد بگــــرد شمـــع عشق روی او پـــــروانه ام امشب! مَجــو آداب و رَســـم و راه منــــزل از مـــن بیـــدل که از عقـل و فنــون و دیــن و دل بیگانه ام امشب! ز ســــوز آتش عشقی مُقـــدس ســوختم عمری بــــود نقل مجـــالــس قصـــه و افسـانه ام امشب! دِگــــــــر تــــاب و تحمــــل در وجـود من نمیباشد میــــان آتش دل صـــــابــــر دیــــــوانـــه ام امشب! برچسبها: گذری بر دیوان صابر کرمانی [ سه شنبه 1390/08/10 ] [ 17:30 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بسمه تعالی در روز اول محرم سال سیصد و پنجاه و هفت هجری قمری در شهر کوچک یاده میهنه بین سرخس و اَبیورد که یکی از آبادیهای دشت خاوران بود بسرای ابوالخیر عطار پسری پای بجهان نهاد که مهری تابناک در آسمان علم و معرفت و عرفان پدیدار و درخشیدن گرفت، نامش فضل الله بن احمد بن محمد بن ابراهیم مشهور به ابوسعید ابوالخیر و در عالم معنیٰ سر آمد پیران و اهل سّر.  جناب شیخ عطار در تذکره الاولیاء درباره آن بزرگ مرد چنین فرماید: آن فانی مطلق آن باقی بر حق آن محبوب الهی آن معشوق نامتناهی آن نازنین مملکت آن بستان معرفت آن عرش فلک سیر قطبِ عالم ابوسعید ابی الخیر قدس الله سرّه حکایت بسیار و کرامت بیشمار از آن یگانه دوران نقل میکند و درباره اش آورده. نقلست آنوقت که قرآن میآموختم پدر مرا بنماز آدینه برد در راه شیخ ابوالقاسم بشر یاسین را که از مشایخ کِبار بود پیش آمد گفت: ما از دنیا نمیتوانستیم رفت که ولایت خالی میدیدیم و درویشان ضایع میماندند اکنون این فرزند را دیدم ایمن گشتم که عالم را ازین کودک نصیب خواهد بود. باز فرماید: یکبار دیگر شیخ مرا گفت: که ای پسر خواهی سخن خدا گوئی؟ گفتم خواهم: گفت در خلوت این میگوی: من بی تــو دمی قــرار نتوانم کرد احسـان ترا شمار، نتوانم کرد گر بر سر من زبان شود هر موئی یک شکر تو از هزار نتوانم کرد همه روز این بیت میگفتم ببرکت آن در کودکی راه حق بر من گشاده شد. ابوسعید در زادگاه خویش به کسب کمال پرداخته و گوی توفیق در میدان مجاهدت و ریاضت انداخته و دین و دل به اصل حقیقت وجود باخته؛ بشهر مرو سفر کرده و از شاگردان ابوعبدالله الخضری بوده پس از مرگ او به نزد ابوبکر قفّال مروزی شاگردی کرده پس از ده سال دانش آموزی و فرا گرفتن نکات علوم ظاهری برهنمائی و دیدار لقمان سرخسی میرسد که او از خلفای عارف نامی ابونصر سراج که سلسلهاش به جنید بغدادی میرسد بوده در حلقه ارادتمندان آن عارف نامدار قرار گرفته ریاضتها کشیده و پس از تحول فکری و روحی از ابوعبدالرحمن محمد بن حسین سلمی خرقه ارشاد گرفته شیخ ابوالعباس قصّاب را در آمل زیارت کرده و یکسال در آن شهر اقامت داشته به زادگاه خود میهنه مراجعت کرده و به تربیت مریدان پرداخته گاهی در میهنه و زمانی در نیشابور بوده با بزرگان زمان ملاقات داشته با شیخ الرئیس ابوعلی سینا خلوت نموده در جواب نامه ابوعلی چنین سروده: جــانـا مـن و تو نمــونه پـرگاریم سر گر چه دو کردهایم یک تن داریم بر نقطه روانیم کنون چون پرگار در آخــر کـــار ســــر بهـــم باز آریم بسیاری از بزرگان زمانش را دیده شیخ الاسلام خواجه عبدالله انصاری و شیخ ابوالحسن خرقانی به آن دریای عرفان و فضیلت اظهار محبت نمودهاند. شرح زندگانی آن نابغه جهان معنویت در کتاب اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید و در کتاب حالات و سخنان ابوسعید ابی الخیر درج است. رباعیات منسوب به آن پاکباز سرافراز ملک ولایت و ارشاد جمعآوری شده، آن نابغه فضل و معرفت در شب جمعه چهارم شعبان سال چهارصد و چهل هجری قمری در سن 83 سال و چند ماه بسرای جاویدان شتافته و از خدای بی نیاز خواسته: یارب مکن از لطف پریشان مـا را هر چند که هست جرم عصیان ما را ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم محتــاج به غیـر خــود مگــردان ما را امیدست این مختصر شرح حال مورد پسند صاحبنطران و عزیزان قرار گیرد و این حقیر و ناشر محترم را بدعای خیر یاد و با درود روان گذشتگان را شاد فرمایند. حسین حماصیان (صابر کرمانی) دی ماه 1367 شمسی رباعیات ابوسعید ابوالخیر شامل: مقدمه و تصحیح رباعیات ابوسعید ابوالخیر اثر: ابوسعید ابوالخیر گرد آوری و مقدمه: صابر کرمانی تیراژ: 1000 جلد تاریخ انتشار : ششم - بهار 1386 چاپ: انتشارات اقبال تلفن انتشارات اقبال : 77603574-021 و 33118701-021
برچسبها: آثار چاپ شده استاد [ جمعه 1390/08/06 ] [ 10:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ای یار بیـــا در بَـــر مـن جلوه گری کن من را تو از این هستی موهوم بَـری کن بنهاده خـــدا تاج کـــرامت به ســـر تو در مملکتِ صِـــدق و صفـــا تاجـوری کن ســـرگشته و حیــرت زده در دام بلایم ما را بــــه ســـراپردۀ جــان راهبری کن ای مهـــر دل افــــروز بیـا از رهِ شفقت شامِ غــم و انـدوه و محن را سپری کن بـــر دولت فــانیِ جهان نیست دوامی انـــدیشه ازیـــن دولت دور قمــــری کن ما تشنۀ وصلیـــم و هـــــوادارِ وفـــائیم ای پیک امید دل وجان خوش خبری کن بر صـــابر دلخسته نظـــر کـن ز محبت در کشور دل شاهی و صاحبنظری کن برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/08/03 ] [ 23:21 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
دلم به سینه طپـد یارِ لنـــواز کجــاست انیس جان و دلم پرده دارِ راز کجاست ز قــامت تـــو قیــامت بعــالـم است بپا مگـــو قیـــامتِ دادارِ کـارساز کجاست جــــز ادعـــا نشنیــدم ز عارف و عامی به راهِ مهـــر و وفــا رندِ پاکباز کجاست هـــزار عقده بـــدل دارم و خموشم من فروغ عشق نهان آنخدای ناز کجاست بپای دوست نهادم سر و سپــردم جان کسیکه درک کنــد شیوۀ نیاز کجاست ز داغِ عشق شـــدم صابـــر و ز خــود رستم دلی که سوخت از این داغ جانگداز کجاست
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/07/29 ] [ 22:33 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
من یقینم شــــد که بایـــد گــــوشهای تنها بسوزم شمـــعوش در کنـــجِ غــم از صدمۀ تــــنها بسوزم قطع شــــد امیـــدِ من زیـــن مــردمانِ سُستعنصر ســـر بَـــرَم در جیبِ فکرت، با دلی شیــــدا بسوزم روز و شب در بزمِ میخــــواران و رنــــدان باده نوشم بادۀ مــن خــونِ دل شــد، ز آتش ســـــــودا بسوزم بسکه کردم شکوه از احساس خود خاموش گشتم بعــــد از این چـــون لالهای در دامــــنِ صحرا بسوزم بحــــرِ مــــوّاجِ بلا، کشتی جــــان را غــــرقــه سازد در میــــانِ وحشت و طــــوفان ایـــن دریـــــا بسوزم مُشک و پشک و گوهر و خرمهره یکسان شد برایت لب ببنـــدم از سخــن ســـاکت شــوم، گویا بسوزم شمعِ رُخ افــــــروختی در بـــــزمِ جــان و خــــانۀ دل تا که چـــــون پـــــــروانۀ دلــــداده بیپــــروا بسوزم مُهـــــرِ رســـوائی عشقت خورده بــــر پیشانی من تا مـــــن غمــــدیــــدة دیـــــوانهدل رســــوا بسوزم خاطــــراتِ زنــــدگی غــــم میفـــــزاید بــر غمِ من در شــــــرارِ غصـــه و انـــــدوه ســـــر تــا پا بسوزم صـــــابــــرا شــاید رســد روزی که همـدردی بیابی حالیـــــا بــایـــــد بگــــــوئی یکــــه و تنهــــا بسوزم
برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/07/26 ] [ 17:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
عاشـــق یارم و از جـان و جهــــان بیخبرم محــــوِ دیــــدارم و از کــون و مکان بیخبرم جذبه ی روح مـــــرا جـانبِ افــــلاک کشیــد چونکه مجـــذوب شدم از دو جهان بیخبرم خلق سـرگرم غم سود و زیـان می بــاشند مستِ مستــم ز غـــم سود و زیان بیخبرم دست تقـــدیــر مــــرا جـانب جــانانه کشید از تـمنــــــای دل پــیـــــر و جــــوان بیخبرم منکه در خویش فـــرو رفته و میبـاشم گم از ســــرا پــــــرده ی اســـرار نهان بیخبرم بخت اگر یار شود رخت کشم جانب دوست منکه از روضه ی رضـــوان و جنـــان بیخبرم مــولویوار روم همـــره شمسالحق عشق بیخود از خویشم و از شور و فغان بیخبرم صـــابـــرم از همه جا رانـده و درمانده شدم چه کنـــم از کــــرم، پیـــــر مغـــان بیخبرم
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/07/22 ] [ 10:31 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بلای جـــان و غــــمِ دل ز آشنـــائـــی بـــود جهنمی که شرر زد به جان، جدائی بود اگـــر ز ِ کــوی غمش ره نبــــرده ام جـــائی ز ِناتـــوانی جسم و شکسته پــائی بود ربـــود دل ز ِ مـــن و فتنــه گــــر، بلائی بود طــــریقِ دلبــــرِ عیــــار، دلـــربـــائی بود چه رنجها که کشیــدم ز ِ شور و احساسم نصیب و قسمتِ مــن درد و بینـوائی بود ز ِنــورِ عشـق گــریـزان شدست زاهدِ شهر بــلا و آفتِ خفــــاش، روشنـــائــــی بود شدی چو عاشق و بیدل، وفا ز ِ یار مجوی همیشه شیـــوۀ آن یـــار بیوفــائی بود سخنـــوری نبــــود کار هــــر سخنــگـــوئی کلام و گــفتــــۀ صـــابـــر ز ِ ژاژخـــائی بــود
برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/07/19 ] [ 17:0 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
براي حافظ زمان مفهومي ندارد. زمان تولد شعر او، زندگاني ابدي او، زمان شهرت روزافزون جهاني اوست. ما را چه کار پدرش تويسرکاني بوده يا مادرش شيرازي، در سال 726 هجري قمري در شهر شيراز بدنيا آمده و پس از شصت و پنج سال زندگي پرماجرا رخت از جهان فنا به دار بقا کشيده، جمله "خاک مصلي" در عدد ابجدي 791 تاريخ وفاتش شده و يا بتحقيق بعضي از محققين 792 بوده،،، حافظ، حافظ جاوداني است.
نامش "محمد" است و لقبش شمس الدين. اين نام و نشان زندگي جسماني اوست. حافظ عارف معارف الهي و حافظ قران است. دانشمندي است بزرگ و حکيمي دانا، شاعري توانا، ابرمردي سترگ از بي همدمي مينالد و ميگويد: سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي دل ز تنهـــايي بجــان آمـد خدا را همدمي
اشعارش سوز و گداز است، کلامش راز و نياز
طــــراز پيرهن زرکشم مبيـن چـــون شمع که ســوزهاست نهاني درون پيــــرهنــــم
غزليات حافظ زبده ندارد، همه شيرين است و دلکش و مليح است و روحنواز. نواي حافظ ملکوتي است.کلامش کلام دل و بيانش بيان احساسي عميق و عارفانه.
شعـــــر حافظ در زمـــان آدم انـدر باغ خلد دفتــــر نســــرين و گل را زينـت اوراق بود
حافظ به طرز انديشه و شعر و کلام و عرفانش اعتقاد دارد و خوش ميسرايد:
صبحدم از عرش مي آمد خروشی، عقل گفت قــدسيان گویی که شعر حافظ از بر ميکنــند
براي دوستداران شعر شيواي حافظ غزلياتي انتخاب شده تا در هر حال از آن اشعار عرفاني که سراسر ذوق است و شوق و عرفان و حکمت و آيه و حديث بهرهمند شوند چنانکه خود فرموده:
صبحخيزي و سلامت طلبي چون حافظ هــر چه کردم همه از دولت قرآن کردم
با خواندن غزلي از حافظ ميتوان لحظاتي از زندگي پردردسر مادي به عالم آرامش بخش معنوي سير کنند و به آسايش رواني نزديکتر رسند. در آسمان چه عجب گر بگفته حافظ ســرود زهــره برقص آورد مسيحا را
برچسبها: آثار چاپ شده استاد [ یکشنبه 1390/07/17 ] [ 22:35 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
چه کنم گـــوشه تنهــا همـــه شب سوخته ام با دل والـه و شیـــدا همه شب سوخته ام در همه شهـــر به بــدنامی مــن نیست کسی هر نفس با دل رسوا همه شب سوخته ام واعـــظ از تـــــرس جهنـــم نهــــراســـد دل من فـارغ از وحشت فردا همه شب سوخته ام ثـــــروت و عـــــــزت دنیـــا به شمــــا ارزانـــــی راحت از غصه ی دنیا همه شب سوخته ام خـــم گیســوی بتان سلسله ی پـای دل است واله و سلسله بــر پا همه شب سوخته ام هستی ام دستخوش رنج و حوادث شده است همـــدم ساغـر صهبا همه شب سوخته ام صـــابــــرم از همه جـــا رانـــده و درمـانده شدم کنــج تنهـــائی و تنهـــا همــه شب ســوخته ام
برچسبها: غزليات [ سه شنبه 1390/07/05 ] [ 23:27 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ای ســــرو بـــــاغ آرزو یـــــار دل آرایــــــم بـــیـــا ای روی تــــو بهتــــر ز مــه ای اصـــل معنایم بیا دریــــای فیض و رحمتی قطـــره صفت در حرکتم تـــــا واصل دریـــا شـــوم ای میـــر و مــولایم بیا از جــــام چشــم مست تـو من باده نوشی می کنم صبـح و مسـاء شام و سحر سرمست صهبایم بیا ای شــــافع روز جــــــزا ای مـــــونـــس اهل وفا ای شــــاهد جـــانِ دلا امــــــروز و فـــــردایم بیا آرامــــش خـــاطـــــر ز تــو باشد در این دار محن ای مـــایـــه ی صبــــر دل و جــــانِ شکیبایم بیا از جلـــوه رخســـار تـــو روشن بــــود چشم دلم و ز دیـــــدن رخسـار تــــو بینــــایِ بینـــایم بیا لطف تـــو باشــد شـــامل احوال خلق این جهان یک دم ز راه مــــرحمت در بــــــزم و ماوایم بیا صــــابر به هـــر جا می رود از شوق دل جوید ترا حسن رخت شمس الضحی در جمع و تنهایم بیا
برچسبها: مطالب پراكنده [ دوشنبه 1390/06/21 ] [ 23:4 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
به يــــاد روي تــــو هـــر دم تـرانهساز شدم چه دولتي است غمِ عشق بينياز شدم تـــــرانه و غـــزلـــم نــغمــة اميـــدِ دل است به راهِ مهــــر و وفا رنــــد و پاكبــــاز شدم به بـــزمِ مــــردمِ بيگـانه ميروي اي دوست ز جــــورِ مـــــردمِ بيگانه، اهل راز شـــدم بهار عشق و اميد و نشاط و شادي و عيش توئي توئي كه ز مهـــرت ترانهساز شدم ز خـود تهي شـــدم و پُر شدم ز يــاد رخش كه محــــــرمِ حــــــرمِ يار دلنـــــواز شدم ز عشــقِ مــونسِ جــان صــابرِ غــــزلخوانم به سلـكِ مــــردم آزاده، اهـــلِ راز شـــــدم
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/06/18 ] [ 22:36 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
درویشی ای برادر در خِـرقه و کلاه نیست در پوست تخت و کشکول در بوق من تَشاء نیست ای بیخبــر زِ عـــرفان؛ حـق الیقین و ایمان در نــــزدِ اهـــل ظاهـــــر در پیــشِ اَشقیــاء نیست اسرارِ حــق نبـاشد در جَفـر و رَمل و اعداد گامی منـــه در این ره جــــز حیلـــه و خطـا نیست انــــدر خیـــالِ اکسیـــر؛ بیهوده جهد منما سّـــــرِ خــــدا شنـــاسی در علــــمِ کیمیـا نیست آئیـنــه دلت را بـــا عشـــق صیقلـــی کـن کانــدر نُجــــوم و هیئـــت در طــب و لیمیــا نیست صابر به مکتب عشق درس صفا بیـــامـــوز عرشِ خدای یکتا جـــز قلب با صفا نیست
برچسبها: مطالب پراكنده [ پنجشنبه 1390/06/17 ] [ 0:57 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
شرحی از خیّام اَبوحفص حُجّة الحق خواجه عمربن ابراهیم خیامی نیشابوری
نام بعضی از شعرا زبانزد خاص و عام است و در نزد اهل شعر و ادب و بیان مورد احترام، یکی از نامهای پر افتخار در زبان فارسی بلکه اکثر کشورهای با فرهنگ جهان نام حکیم فرزانه، دانشمند یگانه شاعر ژرف اندیشه، مُنجم ماهر، روشن ضمیر پاک نهاد، حکیم عمر ابوالفتح غیاثالدّین عمربن ابراهیم خیّام (خیّامی) نیشابوری آن ریاضی دان بزرگ که در سن جوانی به اتّفاق هفت تن از مُنَجمین عصر خویش تقویم جلالی را ترتیب داد و در ریاضی و نجوم بَر آنها مُقّدم بود در بین سال 430 تا 440 و بروایتی نزدیک به یقین در سال 439 در دهکده نزدیک شهر نیشابور بدنیا آمد در سال 467 بسن 28سالگی از طرف ملکشاه برای تنظیم تقویم جلالی مأمور شد خیّام از نظر دانشمندان مُعاصر خویش فردی برجسته و با شخصیّت و گرامی بود. نظامی عروضی در چهار مقاله چنین نوشته: (در سنه 506 هجری قمری به شهر بلخ در کوی برده فروشان در سرای امیر ابوسعید جرّه، خواجه امام مظفر اسفزاری نزول کرده بودند و بدان خدمت پیوستم در میان مجلسِ عشرت از حجّةالحق شنیدم که گفت "گور من در موضعی باشد که هر بهاری شمال بر من گل افشان کُند" مرا این سخن مستحیل نموده و دانستم که چون اوئی گزاف نگوید چون در سنه ثلاثین (530) هجری قمری به نیشابور رسیدم چهار سال بود تا بزرگوار روی در نقاب خاک کشیده بود و عالم سفلی از او یتیم مانده و او را بر من حق استادی بوده آدینهای بزیارت او رفتم و یکی را با خود بُردم که گور او را بر من نماید، مرا بگورستان حیوه بیرون آورد و بر دست چپ گشتیم در پایین دیوار باغی خاک او را دیدم نهاده و درختان امرود و زردآلو سر از باغ بیرون کرده و چندان برگ و شکوفه بر خاک او ریخته بود که خاک او در زیر گُل پنهان شده بود و مرا یاد آمد آن حکایت که به شهر بلخ از او شنیده بودم گریه بر من افتاد که در بسیط عالم و اقطار رُبع مسکون او را در هیچ جای نظیری نمیدیدم)، بدین ترتیب وفات خیّام سال 527 بوده که بیشتر خیّام شناسان سال 517 نوشتهاند؛ عمرش بیش از 80 سال بوده خیام از علوم متداول زمان خویش جلوتر و در حساب و هندسه و جبر و نجوم و فیزیک و طب سُنّتی و تغییرات جَوی و به اصطلاح هواشناسی تجربی با اطلاع و در فلسفه و شعر و ادب دانا و بینا بوده اجرام فلکی را با اینکه مُدَبِرند سرگردان میداند و از شب تاریک مسائل و مشکلات علوم نتوانسته ره بیرون بَرد و دیگران را افسانه گو قصه خوان برای مردمان بیمایه و کم اندیشه دانسته: آنــانـکـــه مُـحـیـط فـضــل و آداب شــــــدند در جمـــع کمـــال شمــع اصحـاب شـــدند ره زیــــن شـــب تـاریـک نبُـــــردند بُـــــرون گفتنــــد فســـانــهای و در خـــواب شـدند خیّام با زندگانی طولانی پُر بارش معلوم شد که هیچ معلوم نشد را بیان کرده از بیوفائی دهر و بیحاصلی عمر همیشه ناله سر داده: این چـــرخ چــــو آسیا که آســــوده نشــد آســـــوده نگشت و آسیـــا سُـــــوده نشد چنـــــدانکـــه زمــــانه دانــه پیـمـــود در او او سـیــــر نگشت و آسیــــا تـُــوده نشُــد پای را که بر روی خاک مینهاده تفّکر میکرده و چون مردمان عامی غافل و سرسری نمیگُذشته: هــــــر ذرّه که از خــاک زمینی بوده است خورشیــد رخی زهــره جبینی بــوده است گـــــــرد از رُخ نــازنـیــــن به آزرم فشــــان کــــان هـــم رُخ خـــوب نازنینی بوده است آیا کدام متفکّر و روشن بین میتواند اندیشه تابناک خود را با این کلام بر روی صفحه زمان باقی گذارد: آن قصـــر که جمشید در او جـــام گـــرفت آهــــــو بــچـــه کــــرد و روبـــه آرام گـــرفت بهـــرام که گـــور میگـــرفتی همـه عمـــر بنگــــر که چگــــونه گـــــور بهـــــرام گرفت کدام شاعر با بینش و متفّکر میتواند نتیجه زندگی جسمانی یک فرد را چنین تشریح کند: ایـن کوزه چو من عاشق زاری بـوده است در بنــــد ســــر زُلف نگــــاری بــــوده است این دستـــه که بَـــر گـــــردن او میبینی دستی است که بر گــردن یاری بوده است جسم فردی خاک شود خاک آن کوزه گردد و پس از تبدیل کوزه دسته آن بدست عاشقی که بر گردن معشوقهاش حایل بوده است تشبیه شود راجع به علّت و معلول جهان و پیدائی ناپیدائی مردمان چنین میسُراید: آنهــــا کــه کُهـــن شـــدند و اینها که نُوند هــــر کس بمــــراد خویش یک تک بــدونـد ایــــــن کُـهنـه جهـــان بکس نمـــاند باقی رفـتنـــــد و رویــــم و دیگـــر آینــــد و رونـــد
یاران مـــوافق همـــه از دست شُـــدنــــد در پای اجـــل یکـــان یکــان پست شـــدنــد خــوردیم ز یک شــــراب در مجلس عمـــر دوری دو ســه پیشتر ز ما مست شــــدنـــد افسوس و اندوه خیّام از دست دادن یاران موافق و دوستان صادق است که هر یک در زیر پای اجل افتادند و نابود شدند شرابش شراب بیخودی از این جهان هستی و سیر ملکوتی و بازگشت به جهان اَبدی است و میداند این قافله عمر همگان بسوی عدم رهسپار است و به مضمون ضرب المثل معروف دیر و زود دارد و سوخت و سوز ندارد: افسوس که سرمایه ز کف بیـــرون شـــد و ز دست اجــل بسی جگــــرها خون شــــد کـــس نامــــد از آن جهــــان که پــرسیم احــــوال مســــافـــــران دنیــــا چـــون شــــد خیّام بر خلاف خیال کوته نظران و بیخردانی که او را مادی و غافل از جهان روح و روان میدانند آشکار این رباعی پُر مغز را با ترکیبی نغز سروده: از تـــن چـــو بـــرفت جـــان پاک مــن و تو خاک دگــــران شــــود مُـغـــاک مـــن و تـــو زیـــن پـس ز بــــرای خِشت گـــور دگـران در کـــالـبـُـــدی کشنـــد خـــاک مـــن و تـــو آیا جان پاک چیست و آن روان تابناک که از عالم امر بوده و بسوی او برگشت کرده غیر از پاکی و طهارت معنوی میتواند معنی و نشانی داشته باشد و تشریح این کالبُدی خاکی که از خاک سرشته شده باز بسوی اصلش خاک برگشت دارد با این کلام بدون پیرایه بیان شود جای دگر گوید: این چـــرخ فلک بهــــر هلاک مـــن و تـــو قـصـــــدی دارد بجــــــان پـــاک مـــن و تــــو در سبزه نشین و می خور و شادی کــن کایـــن سبـــزه بسی دمـــد ز خـاک من و تو مرا چه کار که بادهٔ خیّام آب انگور است برای بیخبری از جهان هستی و فرار از جنگ ناراحتی و گرفتاری او پناه به چیزی میبرد که او را لحظاتی آرامش بخشد آن باده آرامش بخش اندیشه و تفکّر و ذکر و یاد خیام است که میگوید چون سبزه با سُرور و نشاط شادمان باش و بدان زمانی نمیگذرد که همین سبزه از زیر خاک کالبُد بیرون میآید: از جمــــلـــه رفتـــگـــــــان ایــــن راه دراز باز آمـــــــده کـــــو که بمــــــا گـــــــــوید راز پس بــــــر ســـــر این دو راهـــه آز و نیاز چیــــــــزی نگُــــــذاری کـــه نمیـــــآئی بـــاز آیا بشر و آدمی را که دارای طبیعت پر از آز و حرص و طمع و نیاز است و این دو راهه که خیّام مُعتقد است مایهٔ رنج و عذاب روح و جان است اثری از خود گذاشتن و پیروی از آرزوهای زود گذر دنیای فنا کردن ثمر جز پشیمانی و حاصلی غیر از پریشانی ندارد اگر عمر را بغفلت گذراندی باز آمدنی برایت نیست که جبران کنی و در فنای زندگانی و بیثباتی عمر فانی چنین میسُراید: عمرت چو دو صد بود چه سیصد چه هزار زین کهـــنــــه ســـرا بُــرون بــــرنـدت ناچـــار گــــــر پادشــــهی و گــــر گــــــدای بازار این هـــر دو بیک نــــــرخ بــــــود آخـــر کـــــار اگر امیری و فرمانروا، ثروتمندی و کامروا، صاحب جاه و مقامی و مُلک و سرا عاقبت مانند گدای در یوزه کُنِ کوچه و بازار یک کفن میبری از این هستی دنیای بیاعتبار. گـــــــر یک نَفَست ز زنــــــدگانی گُـــذرد مگـــذار که جـــز به شــــادمــــانی گُـــــذرد زنهــــار که ســـرمایه این ملک جهــــــان عمـــریست بدانســـــان گُــــذرانی گُـــــذرد از خواب غفلت بیدار شوید و غصّهٔ بیهوده مخورید و افسوس گذشته سودی ندارد و مرد عمل باشید و تخم نیکی در مزرعهٔ دلها بکارید که ثمر نیکو دهد و سود روان در عالم جان حاصل شود دهقان قضا بسی چـــو ما کِشت و درود غم خــوردن بیهـــــــوده نمیــــــدارد ســـود پُـــر کــــن قـــدح می بکــفــم ورنِه، زود تا باز خــورم که بــــودنیــــها همـــه بـــــود خیّام همیشه در بحر تفکر غوطهور و در اوج فلک حقایق بیبال و پر بپرواز بوده گاهی از دور اندیشی سر بزانوی تحیّر مینهاده و میگفته: هـــرگز دل من ز علــــم محـــــروم نشد کــــم مانده ز اســــرار که مفهـــــوم نشـد هفتاد و دو سال فکر کــــردم شب و روز معلـــوم شُــــد که هیــــچ معلـــــوم نشـد این حد دانستن است به اندازه ظرفیت و استدلال و حد کمال ندانستن او خیلی بیشتر از دانستنیهای همگان است آنسان که بازگوید: عــــالــــم همه انــــدر تک و اندر پــــویند وز بی خبـــری دیده بخــــون میشـــوینــــد چون دست به سِـــرّ کار در مینشـــــود از عجــز دروغهــــای خــــوش میگــوینـــد او مانند بیشتر متفکران جهان برای جسم فانی و بدن عُنصری اهمیتی قائل نیست و با تمام وجود فغان میزند: چون چــــرخ بکام یک خــــردمنـد نگشت خواهی تو فلک هفت شُمُر خواهی هشت چون باید مُــــرد و آرزوهــا همـــه هِشت چه مــــور خــــورد بگــــور چـه گُرگ بدشت ابوالحسن علیبن زید بیهقی که معاصر خیّام بوده است در کتاب تتمه صوان الحکمه که به اسم دُرّ الاخبار و لمعةالانوار ترجمه شده راجع به خیّامی چنین گوید: اصل و میلاد او نیشابور بوده و عظمت علیمش مانند بوعلی بوده حافظهای قوی داشت چنانکه در اصفهان کتابی را هفت بار خوانده بعد در نیشابور آنرا املاء کرد ما از آن نسخه مقابله کردیم زیادت تفاوتی نداشت و بدین استعداد علوم معقول و منقول وقوف یافت، روزی نزد شهاب الاسلام بوده و امام القراء ابوالحسن الغزال حاضر بود و در آیتی بحث میرفت چون امام حاضر شد شهاب الاسلام گفت علیالخبیر سقطنا و از او پرسیدند و او همه اختلافات و آراء را جُدا جُدا گفت و یکی را انتخاب کرد و دلائل حجّتاش را بیان کرد پس به امام ابوالفخر ابوالحسن الغزال گفت خدا در میان دانشمندان مانند تُرا زیاد کند حق تعالی جهان را از وجود مبارک امام خیّامی، خالی ندارد چه گمان نداشتم که کسی از قراء در جهان این وجوه و علل بر ذکر تواند بود تا به حکیمی فیلسوف چه رسد. دانشمند و حکیم و فیلسوف و محققی که برای آیهای از قرآن کریم در برابر امام القراء استناد میکُند و دلیلش را آشکار میکند و بُرهانش را ثابت مینماید چگونه فردی بی بند و بار و شراب خوار و بیخبر از جهان اسرار بوده آیا در آخرین لحظات زندگی سر بسُجده میگذارد با خواندن دُعائی جان بجان آفرین تسلیم میکند و دل برِ دلبر و جان برِ جانان میرود مُنکر حقایق اسلام باشد آیا کُدام محقّق و دانشمند و عارف است که ادّعا کند برای من اسرار جهان هستی کشف شده از بدایت امر تا نهایت را فهمیدهام هر کس قدر فهمش مّدعا را فهمیده و دَم از تکامُل علمی و روحی و معنوی زده خیّام با صراحت بدون ترس از زبان طَعن و بیان لعن چنین سروده: ای بحــــر وجــــود آمــــده بیرون ز نهفت کس نیست که این گـوهر بتحقیق بسُفت هر کسی سخنی از سَــــرِ سودا گفتند زان روی که هست کـــس نمیــــداند گفت ای تاریخ خوان پُر شور، ای پهلوان پُر زور ای ثروتمند مَسحور، ای دولتمند مشهور بیدار باش هُشیار شو دفتر گذشتگان را بخوان و پند گیر: این چــــرخ کــــه با کسی نمیگــــوید راز کُشته بِـسِــتَــــم هــــزار محــمــــود و ایاز می خـــور که نبخشند بکــــس عمر دراز وانکــــس که شــــد از جهـــان نمیــآید باز نقدی و شرحی اندر خور فلسفه این فیلسوف گرانمایه در خور این بندهٔ بیسرمایه نیست برای روشن شُدن بعضی مطالب چند سطری نوشتم تا چه مقبول افتد و چه در نظر آید. رباعیات حکیم فرزانه دارای سبکی حکیمانه و روشی فیلسوفانه است و شاعران بیبند و بار افکار خود را در قالب رباعی ریخته و اشعاری در وصف باده و ساده و خوشگذرانی و عیش و شادمانی در دسترس همگان قرار داده بر صرافّان سُخن و نقادان ز من روشن و آشکار است که کدام رُباعی نغز و پُر مغز کلام فیلسوف ژرف اندیشه جهان علم و ادب و ریاضی است و چه کلام و گفتاری از دنیا پرستان ماضی چقدر شیوا و بیپیرایه زندگانی زود گذر مادی را بیان میکُند و ایشانرا بفنای جسم آشنا: ایـــدل همـــه اسباب جهان خواسته گیر باغ طـــــربــت به سبــــزه آراستــــه گیــــــر وانگاه بـــــر آن سـبـــزه چــــون شبنــــم بنشسته و بامــــداد بـــــرخــــاستــــه گیــر توفیق خوانندگان عزیز را از خدای توانای آگاه بر دلها و پرورش دهنده اندیشهها خواهان بوده و هستم. حسین حماسیان (صابرکرمانی) مهر ماه 1364 شمسی رباعیات خیام شامل: مقدمه و تصحیح رباعیات خیام نیشابوری اثر: خیام نیشابوری گرد آوری و مقدمه: صابر کرمانی تیراژ: 3000 جلد تاریخ انتشار : هشتم - پاییز 1386 چاپ: انتشارات اقبال تلفن انتشارات اقبال : 77603574-021 و 33118701-021
برچسبها: آثار چاپ شده استاد [ جمعه 1390/06/11 ] [ 1:19 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
مـــن اسیـــرِ قفـسِ قــالبِ تن میباشم عاشق لالهرخی، غنچه دهن میباشم روح در ســـاحتِ افــــلاک بـــه پــــرواز آید این زمـــان بسته زنجیـرِ محن میباشم قــدسیـــان منتظـــر مقدمِ من میبـاشند حـــالیــــا در قفسِ تنگِ بــدن میباشم عشق باشد به دلم لب به سخن باز کنم بلبلِ خوش سخنِ باغ و چمن میباشم تلخ کامم ز غـم و هجر کجائی ای دوست صـــابـــرم منتظـــرِ وصلِ تو، من میباشم
برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/06/04 ] [ 22:2 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
به روز و شب من شیدا علی گویم علی جویم بباغ و گلشـن و صحرا علی گویم علی جویم علی روح و روان مـــــن علی آرام جـــــان مـــن علی ذکـــر زبان مـــــن علی گویم علی جویم علی سلطان ملـک جان علی شاهنشه خوبان علی آئــیــنـهٔ یــــزدان علی گویم علی جویم علی حلال هر مشکل علی سلطان و شاه دل علی باشد بحق واصل علی گویم علی جویم علی حیـدر علی صفدر علی مونس علی دلبر علی بُــد یـار پیغمبــر علی گویم علی جویم علی اول علـی آخــــر علی بــاطـن علی ظاهر علی با هر علی ظاهر علی گویم علی جویم علی مـــــرأت ذات حــــقزا علی نام او مشتق بود ذاتش بحق ملحق علی گویم علی جویم بود مِهـــــر علی دیـنــــم طــــریق و فکر و آئینم فـُـروغ قـلب غمـگیـنـم علی گویم علی جویم ز عشـق او شــدم صـابـر به روی او شـدم ناظر زبان از وصف او قــاصــــر علی گویم علی جویم
برچسبها: مدح علی [ یکشنبه 1390/05/30 ] [ 20:30 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
دم زنــــــم از ولای تــــو ایشه ملک لافتی جان جهـــان فـــدای تـــو ایشه ملک لافتی دیـــدهٔ دل بســوی تـو کعبهٔ عشق کوی تو قـبــلـه صــــدق روی تـــو ایشه ملک لافتی ساقی میکشان توئی مونس قلب و جان توئی در تـن و جـان روان تـوئی ایشه ملک لافتی عشق تو هست شاه دل مهر تو هست ماه دل گـام نــهـــم بـــــه راه دل ایشه ملک لافتی هست رخ تـــو در جــان بــاغ بهشت عارفان مِـهــر رُخـت بـــود عیـــان ایشه ملک لافتی ذکــر زبان مــن تــوئی فکــر و بیان من توئی روح و روان مــن تـــــوئـی ایشه ملک لافتی درد تــوئی دوا تــوئی مِهــر تـوئی جفا توئی شـــور تـــوئی نــوا تــوئی ایشه ملک لافتی رهبــــر انبـیـــاء تــــوئی ســـرور اتقیاء توئی دِلـبــــــر اولیــــا تــــــوئـی ایشه ملک لافتی صــابر زار و خـونجگــر گشته غمیـن و در بدر عشـــق تو را کنــد سمــر ایشه ملک لافتی
برچسبها: مدح علی [ یکشنبه 1390/05/30 ] [ 0:10 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
نـــام عـلــــی حــقیــقت ذکــــــر دوام بود فـکــــر و خیــال اوست که فکـر مدام بود سلطــان عشــق رهبــر عرفان ولــی حق خــــورشید آسمـــان دل و نـور تمـام بود شد کشته آنکه مظهر حق بود و نور غیب از جــــان گــذشته واصل تام و تمـام بود اَبــری زِ خـون بَـر روی مََه انورش نشست پنهـــان بـــه زیــــرِ ابــــر جمـال امام بود یک ذره فـَــــریب جهــــــان را نخــورده بود محبوب و شاه ملک دل خاص و عام بود آن راد مـَـــرد عــالــمِ صـــدق و صفـا علی در راه حــق ز جــــام بقـــا شاد کام بود در پـنـجـــه ارادهٔ او نــقش شــــــد زبـــون در بحــر وصل غرقه بهر صبح و شام بود نـــان جــــــویـن و کـــــربــاس وصــــلـهدار قـــوت و لباس آن شه عالی مقـــام بود سلطــان ملــک فقـــر و فنـا بود و شاه دل بیاعتـنــا به شهــرت و فــارغ ز نام بود صــابــــر دَم از محبت و مِهـــرش زدی مُدام در گلشــن محبت دل خـــوش کـــلام بـــود
برچسبها: مدح علی [ شنبه 1390/05/29 ] [ 0:42 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
شبِ قَدرست و شدم ساکنِ میخــانۀ عشق می زنم بوسه به جام می و پیمانۀ عشق شبِ قـدر است و مَلَک آمده از عـــرشِ وجود مـُــژده وصـــل بیـــاورده زِ جـــانــانۀ عشق رهـــــروِ وادی پُــــر وحشتِ رنـــجیــــم و بلا مَقصد مـاست حرمخانه و کاشانهۀ عشق زاهـِــــدا طعنۀ بیجــــا مَـزن و خُــــــرده مگیر مستِ مستیم و خـــراباتی میخانۀ عشق عهدِ مجنون بگذشته است و کنون نبوبتِ ماست دل بَــر آن لیـلی لیلا شــــده دیوانۀ عشق هــرچه باشد به جهان کهنه و فرسوده شود کهنه هــرگــز نشود قصه و افسانۀ عشق حَــــرم و کعبـــه و دِیـــرست زیـــارتگه عـــام قبلهی اهل محبت حَــرم و خـانهی عشق عاشق ســـوخته جـــان از سر اخلاص و نیاز سر نهادست در محفل شاهــانهی عشق صــابــر از سوز درون نغمهی جــانسوز سرود بـــــوده از روز ازل والـــه و پـــــروانهی عشق برچسبها: غزليات [ جمعه 1390/05/28 ] [ 12:47 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
پــــردهدار کعبـهٔ صـــدق و صفــــائی یا علی مظـهـــر ذات خـــدا مشکل گشـائی یا علی قـرص مــه از پـــرتـو روی تـــو کسب نور کرد نــور مطلـق جلـــوهٔ حــق مــرتضائی یا علی افضل الاعمـال مهر و عشق سلطان ولاست حــج و عـمـــره قبـله و کــــوه منائی یا علی گشتــهای ممسوس ذات حق ز خود فانی شدی بـــــدر ایمــــان و ولا نــــور خــــدائی یا علی تا در میـخــــانـهٔ فـیــض و عـنـــایت بـــاز شد ســاقی ســـرچشمــهٔ آب بقـــــائی یا علی نــــوربخش آسمــان معــرفت رخسار توست جلـــوه جان و جهـان نــــور و ضیـائی یا علی قُــــرب حـــق را بــاید از راه ولایت طی نمود رهنمــای انـس و جان ایــــزد نمـائی یا علی همسـر زهـرای اطهــر هستی و دست خدا جانـشیـن و نـــور جـــان مصطـفـائی یا علی صـــابـــر کرمانی از عشق رخت دیـوانه شد جـان دهـد در راه وصلـت دلـــربـائی یا علی
برچسبها: مدح علی [ پنجشنبه 1390/05/27 ] [ 0:19 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
نور خــدا شاه شهان مولای درویشان علی سلطان ملک جــاودان مـولای درویشان علی ای جــان مـا قــربان تــو افلاک در فـرمان تو جانم فـــدای جــان تـو مولای درویشان علی نــور جمــاعت جلوهگــر شـد ای ولی دادگر در خاطــر اهــل نظـــر مـولای درویشان علی آئیـنـهٔ ایـــــــزد نـمــا باشــد ولــی رهنمــــا گویم بهر صبح و مساء مولای درویشان علی تابنــده باشــد روی تـــو روی مـــه نیکــو تو محــراب ما ابــروی تـو مولای درویشان علی ای مظهــــر ذات خـــدا ای شاه ملک لافتی ای پیشــوای اولیـــا مـــولای درویشان علی ای منبع صدق و صفــا ای مخزن مهــر و وفا ما را ز غـم بنما رهــا مــولای درویشان علی از ذرهای هــم کمتـــرم خاک رهت تاج سرم ای شهریار و سـرورم مـولای درویشان علی ای نــوربخــش اتـقیــــاء ای رهنمــای انبیـــاء نام تو عین و لام و یا مولای درویـشـان علی از مـرحمت بنمـا نظـــر بر صـابـر خونین جگر ای پادشاه بحــر و بـر مولای درویشان علی
برچسبها: مدح علی [ چهارشنبه 1390/05/26 ] [ 0:18 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ز بــــزم عـیـش و طـــرب بـاد صبــا مــیوزید وه کــه بگـــوش دلـم، نغمه شــادی رسید حمــد و سپاسِ خــدا، صبـح سعـــادت دمید مــــرغ خیـــالم ز شــوق، جانب جانان پرید مُـطـــرب بـــزم طـــرب، شــور و نوا ساز کرد بــرای تـــوصیف دوست، لب بسخن بــاز کرد ســاقـــی روحــانـیـان، گــفته ساغر بدست اهــل محبـــت بـدنــد ز بادهٔ عشق مست گـفـــت بـــه مــــن نـکتــــه زِ رازِ روزِ الَــست باده وحدت بنوش، تا که شوی میپرست چونکه شدی مست عشق، واقف رازت کنم بحــق حـــق قـــــادرم کــه بـینیـــازت کنــم روزنــــهٔ قـلـب مـــــن مـحیـــط انــــــــوار شد نـــور فـــزون شــــد بـــدل یـــار پدیدار شد محـــو تمـــاشـــا شــدم جلــوهنمـــا یـار شد کــوکبهٔ حشمَتـش چـــو حـــور نمودار شد پــــادشــه بـَــــر و بـحـــــر علــــی والاتــبــار آنکـــه بــــود جـبـــرئیل بــــدرگهـش خاکسار سوره شمس والضحـی وصف جمـالــش بود تبــارک و هــلاتـــی مـــدح کمــــالش بود نقــــوش ایــــوان عـــرش ذکــــر جمالش بود ســــرمهٔ چشـــم مَلِـــک خاک نعالش بود بـــاعــث ایـــجــــــاد خـلــــق بـود بــــروز ازل نـــــور خــــدای کــــریـــم آن ولــــی لــمیزل کــــــون و مـــکان بــرقـــرار زِ امـــر مولی بود مکـــان آن نــــور حـــق بـعــرش اعلی بود ســـایــهٔ الــطــافِ او تـــــاج ســـــرِ مــــا بود چشـــمِ دل از جلوهاش، روشن و بیـنا بود روی مــنـیــــرِ علی جــلـــوه کنــــد در جهان گـشـتـه زهـــر ذرهٔ نـــــور، جمـــالـش عیــان صـابــر شیـــدا ز شوق، عاشق و دیوانه شد شمـع رخ افـروخت یـار، والـه و پروانه شد قـصـهٔ جـــانبـــازیـش شهــره و افـسـانه شد بیـدل و شوریده سر، زعشق جـانانه شد ز لــطف پـیــــرِ مغـان بادهکِـش و مست شد بــبــوستـــان صفــا مقــیـم و پـابست شد
برچسبها: مدح علی [ سه شنبه 1390/05/25 ] [ 0:38 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
ســرچشمـهٔ عطــا و عنایت علی بود راز نخست و سّـــر بـــدایـت علی بود روح علیست نـاظــر اعمال مرد و زن خـورشـیــد آسـمــان ولایـت علی بود قـُــرآن ناطق است و کلام و بیان حق رمـــز و اشــاره لفظ و روایت علی بود از نـــور روی او دل و جـــانم منورست ماهِ سپهـــــر بــُــرج هـدایت علی بود یک ذره اضـطـــراب نــــدارم ز رستخیز ما را پنــاه و لطف و حمـایت علی بود ساری بود تجلی عشقش به ممکنات چون ابتدای عشق و نهـایت علی بود صــابــر لبی ز قلـــزم فیــضش نمود تر بیشک و ریــب بحـر عنایت علی بود
برچسبها: مدح علی [ دوشنبه 1390/05/24 ] [ 0:38 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
