از صدق و صفا و روان و جان خالی نیست

روشن نبــــــــــــــود دیــده جانت افسوس

                                                  دل از اثـــــــــــر عشق نهان خالی نیست

ما پاکــــــــروان و پـــــــــاک بین میباشیم

                                                  فارغ از خیـال کفــــــر و دیــــــن میباشیم

مــــــــا رسته ز خویشتن به حق پیوسته

                                                  در ملک ولا اهــــــــــــــل یقین میباشیم

دلــــم آتش فشان عشق او بود

                                          کلامم از بیــــــــان عشق او بود

من آن ســــودای دشت جنونم

                                          روان مجذوب جان عشق او بود

سر کوی تو عمری جای من بود

                                          مکان و منزل و مـــــاوای من بود

ز پـــــــــژواک صدایت در دل تنگ

                                          نـــــــوای عاشقی آوای من بود

دو بیتی های صـــابر بس روان بود

                                             کلام و شهد گفتـــارش ز جان بود

سرای می فروشان خانه اش بود

                                             همیشه مست عشقی جاودان بود

اگر با چشم دل بینی خدا را                       عدم یابی تمامِ ماسوا را

خدا باشد مُنیر و حیِ مطلق                      کند روشن ز نورش جان مارا

                 مجالی نیست عمرِ باد پارا

                                       مخور غم، کن رها مکر و دغا را

                 چه بُردی بهره زین دنیایِ فانی

                                       گرفتی دامن چون و چرا را

          به چشمِ جان و دل بنگر خدا را

                                      که روشن کرده عرش کبریا را

          لقاءالله نورِ نورِ نور است

                                      منور کرده نورش قلب مارا

   نوای من، همیشه جاودان است             کلام و نغمه و شعرم روان است

   سروشِ غیب می گوید به گوشم             که سوزِ دل ز عشقِ گُلرخان است

خدایا لطف و احسانت قدیم است

                               که نام تو کریم است و رحیم است

تویی قابض تویی باسط تویی حق

                               که نامت هم حلیم و هم حکیم است