تبليغاتX
صابر كرماني
سخن روز

پيوندهای روزانه

حضرت مهــدی امــام انس و جــان         رهنمـــای راه دیــــن، سلطـان جان

اولیـــــــا را پـیـشـــــوای دلنــــــواز         اصـــل ایمـــان، اصـــل ایقــان و نماز

مادرش نــرجس، پـدر باشد حسن         رهبــــر دیـــن، آن امــــام ممتــحــن

لیــلِ جمــعه نیمـه شعبان رسیـــد         آفتــاب طلعتــش گـشتـی پـــدیــــد

ســــال تـــاریخ ولادت ســـالِ (نور)         نــورِ نــــــورِ عــــارفــــان پُــــر سرور

در روایــت ســــالِ (نهـــر) معـرفت          باشـــد ای روشنـــدل نیکــــو صفت

روی او تــابنده چون قـــرص قمــــر          بحـــر عـــدل و فضل و عرفان را گهر

ســـــــرور اهـــل یقیـــن نــورِ روان          مــرکز توحید حــــق، قطب زمــــــان

پـــــرچــــم انـــا فتــحنـا را بـدست          دارد آن آئـــیــــــنــــــۀ روز الـــــست

نـــام او نـــــام نبــــی مـسلــمیـن          کنــیــه اش بــاشـد ابوالقاسم یقین

حجة الله باشـد و هم هادی است          منتظر، قائم، خلف هم مهدی است

صـــالح او بــاشــد ابــاصالح بـــدان          پـــرتــــو غیـب از جمــــال او عیـــان

عشـــق دل از جــلـــوۀ دیـــــدار او          شـــور جـــان از آن نــرگس بیمار او

دستـگیــــر خــستــــه بیــچـاره ای          رهـنـمـــــــــای راه هــــــر آواره ای

دردمنــــدان را دوا، جـــــان را عـلاج          جسـم و جانِ مستمندان را عــلاج

از دم جــان بخـش او دل زنـــده ایم          نــور ایمـــان داشتـــه پـــاینــده ایم

مِـهــــر او ســـرمـــایــۀ دلهــای پاک         جــان ز حســن تـابنــاکـش، تابناک

جان فـــدای او کــه جــــانِ جان بود         مظهــــر تـــابنـــدۀ یــــــزدان بــــود

غیـب صغـــری و کـبــــری داشتـــه         بهــرِ خـاصـان فیـض عظمی داشته

عـالم از عـدلش شود پُر، بی گمان         پیشــــوای شیـعیــــان و عـــــارفان

این فلک، این مهر، این ناهید و ماه         بـــر وجــــود فیـــض بخـــش او گواه

صــابــــر کــــرمانی شیـــرین کلام

مدح و وصلش را بگوید صبح و شام


برچسب‌ها: مثنوی
[ پنجشنبه 1390/04/23 ] [ 20:31 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]


  سالکــی نامــش حسیـن بــن حبیب         دسـت او بـــاشـــــد به دامــان طبیـب

آن طبـیــب مـعـنــوی سلـطــان دیــن         جلـــوهٔ حــق نـــــور سبـحــان مـبــیـن

حضـــرت صاحب زمــان را دیــده است        بر سـراب ایـن جهـــان خنـــدیده است

از ولــــی الله خــــــواهـــد روز و شـب        وارهــد زیــن مُلـک پـــر رنـــج و تــعـب

شادمـان زی آنکــه رفـت از ایـنــجهـان        جان به جانان داد و روحــش شــادمان

از بــلای بــی امـــان خـستـــه نیست        با خور و خواب و هوس وابسته نیست

سیـــر باطـن مـی‌کنــد بــا بـــال جــان        هــر کجــــا خـــواهــد عیان و هم نهان

صـــابـــــر کـــــرمـــانـــی از نــــــور ولا

گشته روشن، نغمه‌خوان شد خوشنوا


برچسب‌ها: مثنوی
[ دوشنبه 1389/05/11 ] [ 20:34 ] [ من از خیال تو یک دم جدا نخواهم شد ]
بسـی افــــــــــراد بین شصت و هفتاد

                                                  بـــــــــمـــردنـــــــــد و شدند از بند آزاد

پس از هفــــــــــتاد رنج و نا مرادیست

                                                  بلا غــــــم و غروب عیش و شادیست

به جـــــــای شــــادکـــامــــی نا توانی

                                                  بــود آثــار پـــیــــــــــری تا بــــدانــــــی

خــــدایا عـاقـبـت را خیــــــــــر گــــردان

                                                  مـــرا آســــــوده از ایــــــــن دیـر گردان

که این دیر دو در دهـــــــرست نــامش

                                                  بــــود نـــــاکـــامــــی ایــــــــام کامش

الـــــهی جان و دل را صــــیقـــلی کن

                                                  دلـــــم را مـــنـــبــــــــع نور ولی کـــن

که نور آن ولی خورشید جـــان است

                                                 فروزان در زمین و آســـــــــــمان است

خدا را گر مثل الله نـــــــــــــــور است

                                                 تجلیگاه انـوار و ســـــــــــــــــــرورست

ز نورش هر دو عالـــم گشته روشـن

                                                 پدل و جان و روان گردیـــده گلشـــــن

خدا یا جان صـــــــــــابر را صفا ده

                                                 به او پیمانه عشــــــــــــــــق و ولا ده

بیامرز و ببــــــــــــــــــــر او را ز دنیــــا

                                                 که تا یابد روان او تــــــــــــــــــــــــــولا

[ جمعه 1389/03/28 ] [ 23:37 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]
         فتنه ها در پیش باشد هوشیار                 شعله پنهان گرمی آن آشکار

         در تحول گردش لیل و نهار                        صدمه بسیار دارد روزگار

         پشته ها از کشته روی هم ببین               چند باشی از غم دنیا غمین

         زندگی خواب و خیالی بیش نیست           حاصلش غیر از دل پرریش نیست

         پرده های عمر را بنگر تمام                       بازی و بازیگری خاص و عام

         از جهان آرام میجویی مجو                       راحت جان کام می جویی مجو

         چند روز عمر دارد اضطراب                        نیستی فارغ ز شور و التهاب

         نقد عمر خویش را دادی به یاد                  نیست راحت در جهان کج نهاد

         بهره­ات هیچ است و بهرهیچ و پوچ             دیده گان خویش را کردی تو لوچ

         سربسر دنیا فریب است و ریا                   خویش را مسحور او سازی چرا

         نفس و شیطان را نمودی پیروی                باشد از بی دانشی و ابلهی

         تابع مولی ز کیفر رسته است                   پاکباز راه حق وارسته است

         صبرا کم گو سخن آزاد زی                       سینه را بی کینه بنما شاد زی

 

[ یکشنبه 1388/02/06 ] [ 13:32 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

 

سفر مرگ و فنا در پیش است               شادی روح به دوراندیش است

سر به آخور مبر، آخربین باش                شاد و مسرور ز علم و دین باش

علم توحید کمالت بخشد                      شادی روح و جلالت بخشد

باش آزاد ز قید دو جهان                        حق طلب باش شوی جاویدان

جان اگر در ره جانان دادی                      قرب آن جان جهان آزادی

هرکسی حشری و نشری دارد                دل به دلدار چه حشری دارد

رهنمود ره حق مسرورست                    نصرت او ز ولا منصور است

چیست این عالمِ پُر زرق و ریا                 نخورد گولِ جهان را دانا

جای آرام و قرار کس نیست                    بهر دیندار بجز محبس نیست

نوش آن در پی آن نیش بود                    وای بر آنکه بداندیش بود

آخرت خلد نعیم است بدان                     عزت و فوز عظیم است بدان

نعمتش لایتناهی باشد                         رحمت و لطف الهی باشد

چون به آن روح اِرادی برسی                   به نواخوانی و شادی برسی

هستی ات نور و صفا خواهد شد             اتصالت به خدا خواهد شد

لامکان گردی و از خویش رها                   صابرا کامروایی دو سرا

 

[ یکشنبه 1388/01/30 ] [ 12:43 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

شجر عمر

               زندگی مایۀ عذاب شده

                                     زندگی رنجِ بی حساب شده

               دل از این زندگی غمین شده است

                                     زندگی بارِ سهمگین شده است

               از تمنا مجوی راحت جان

                                     بی تمناست خرم و خندان

               ثروت و مال و نام و جاه و مقام

                                     مایۀ صدمه و غم و آلام

               زندگی هرچه ساده تر باشد

                                     شجرِ عمر، پر ثمر باشد

               شادمان زنده باش و شاد بمیر

                                     تا نگردی به کام قهر اسیر

[ چهارشنبه 1387/12/21 ] [ 13:15 ] [ سيدعلي رضاهل اتايي ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي
ايـن كشتــه‌ي احـساس و بـلا را نشناسي
بازيــچـه‌ي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم
ديـــوانـــه‌ي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي
از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقه‌ي خون است
دلســوختـــه‌ي عشـق خـــدا را نشناسي
آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم
ايـن دلــشــده‌ي بـــي‌سرو پا را نشناسي
كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست
غـــم‌پـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي
من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم
ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي
افسون شده‌ٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم
سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي
ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس
ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي
مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم
آواره‌ي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي
شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم
دلـــداده‌ي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي
از خـويش بُـــريدم چو شدم واله‌ي عشقت
آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي

صابر کرمانی
امکانات وب





Powered by WebGozar

فروش بک لینک طراحی سایت