| تبليغات | X |
|
| ||
|
سخن روز |
موج غم در چهره زردم نمایان می شود خاطرم چون زلف پیچانت پریشان می شود دیدن رویت نمی بخشد قراری در دلم از ملاقاتت غم و رنجم فراوان می شود می خرم جور و جفایت را به نقد جان خویش گرچه می دانم متاع عشق ارزان می شود نی من دیوانه دل تنها گرفتار غمم هرکه می بیند تو را سر در گریبان می شود می گدازم تا اثر از من نماند در چهان در دل و جان شمع رخسارت فروزان می شود بسکه با فکر و خیالت ساختم بیخود شدم روح بی فرجام من هر لحظه پژمان می شود نیستم یک لحظه ای راحت من شوریده سر هر که می بیند مرا مبهوت و یران می شود عاشقی, دیوانگی, دلدادگی کار من است جان من آخر نثار راه جانان می شود گاه در گلزار جاوید صفای عشق دل صابر شیرین سخن مست و غزلخوان می شود غزل 292 صفحه247 کتاب کاروان شعر دیدگان تری باید تا جسم عشق فزون از حد و آن شوریده سری را تاب بیاورد؛ تا آنجا که می نویسند " می خرم جور و جفایت را به نقد جان خویش" و به دنبال آن" جان من آخر نثار راه جانان می شود" را می نمایانند. برچسبها: غزليات [ چهارشنبه 1389/04/30 ] [ 13:31 ] [ اهل نیاز ]
|
درباره وبلاگ  اِنـصــاف نـبــاشـد كـه تــو مــا را نشانسي ايـن كشتــهي احـساس و بـلا را نشناسي بازيــچـهي اطفــال و پــــريشـان ز مـلالـــم ديـــوانـــهي اَنگشت نــمــــا را نشنـــاسي از مكــر و فريبِ تــو دلم غرقهي خون است دلســوختـــهي عشـق خـــدا را نشناسي آرام نـــــدارم نَـفـسي مـــحــوِ جــنــونـــم ايـن دلــشــدهي بـــيسرو پا را نشناسي كس با خبـر از وحشتِ تنهائي مــن نيست غـــمپـَــرورِ آغـــــوشِ جــفــا را نشنـاسي من بحرِ پر از جـوش و خروشِ غــمِ عشقم ايـــن عاشـقِ با مـهــر و وفــا را نشناسي افسون شدهٌ چشمِ سيه مستِ تـو باشم سَـــرمسـتِ خـــرابــاتِ صفــا را نشناسي ايـن درد مـرا كُشت كـه نشناخت مـرا كس ز آن نيـز بَتـَــر چــونكه تـــو مـا را نشناسي مــن زنـده بــــراي دلِ شـــوريـــده ســرانم آوارهي صـحـــــراي فـنــــا را نـشنـــــاسي شُــــور دلِ مــن شــور بيـــافكنده بـه عالم دلـــدادهي پُــر شُـــور و نـــــوا را نشناسي از خـويش بُـــريدم چو شدم والهي عشقت آن صـــابــرِ از خــويش رهـــــا را نشنـاسي صابر کرمانی |
| [ طراحی : توسط وبلاگ صابر کرمانی ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
