صابر كرماني

گلشن عرفان

ilia — Wed, 16 May 2012 01:21:23 GMT

امشب بـــدلـم عکس رخت جلوه نما شد حـاجـات مـــن از فیــض لقــای تو روا شد

وارسته کجــا دم زنــد از منصب و هستی آزاده ز خــود گشته تهی مــــرد خدا شد

اَنـــور بـنـمـــا سیـنـهٔ بـی‌کیـنـهٔ خــــود را در آیـنــــه صیقلــــی از نـــــور و صفا شد

هــــرگـز نکنــد حیلـه و تـــزویـــر و تـقـلب هـــر کس به جهـــان ره‌سپـر راه ولا شد

تسلیــم شــدم لب به شکایت نگشــایم کان یار پــریچهـــره چها کــرد و چهــا شد

تا مهـــر و محبت به ســـراپرده دل تــافت جان و دل مـــن جلوه‌گـر از مهر و وفا شد

از تیـــر نگاه تـــو دل خسته پــریش است ز آن چشم فــریبای تــو صـد فتنه بپا شد

نی من شده‌ام خون جگر از جور و جفایت کار و روش و شیـوهٔ تـــو جــور و جفا شد

ایــن کـالـبـــد زار مــــنِ خسته خــــرمــن در صـحنـهٔ وحشت سپــــرِ تیـــرِ بلا شد

آورد صـبــا بـــــوی خــوش از باغ جمــالت از عطـرِ تو خـــوشبــو نفس باد صبا شد

زد نـغـمـه زِ دل صــابــــر کــــرمانیِ بیـدل

در گلشن عــرفان علـی نغمه ســـرا شد

اندوهی جدید

nima — Sat, 05 May 2012 19:56:00 GMT

خوش بود گر بشـود چشم وجــودت بینا

بشــوی شــاد ز انعــام و عطـــــای مولا

ترک این عالم فانی چو سعادت خواهد

بسعــادت برسی فـــهم شـود آن معنا

احــمدپاکــدل آنقــدس محلاتی رفت

ســوی الطــــاف خــداونــد عـــلی اعلا

دست و دلبازی او صدق و سکوتش دانی

رهگشایش شده تا عــــرش خدای یکتا

پایبــند از کـــرم صـــابر کــرمانــی بـود

با همه جور و مــحن ساخــته و پا برجــا

گرد شمـــع رخ خـــوبان جــــهان پـروانه

حامــد درگـــه عرفــــان و ولا بی غوغــا

ذکر خـــیرش همه جا باقی و دائم باشد

جلــوه حـــق بشـــود نــور وجــود دانـــــا

نود ویـک شـــده وچـــارده از ثــــور آمـــد

که برفت وغــم جانســـوز نهــــادی بر ما

شد همــا از غـــم یاران و عزیزان خسته

مگــرش یار شــــود همـــت پـــیر مــعنــا

خدایش بیامرزاد و با روح مولایش صابر کرمانی قرین و همنشین سازد

چه سبک وسعادتمند رفت. افسوس

ولای علی(عليه السلام)

ilia — Fri, 04 May 2012 10:00:00 GMT

دم می‌زنـــــم ز عشــــق و ولای تــو یا علی سَـــر می‌نهم ز صِــــدق بـپــــای تـــو یا علی

بــَــر لــــوح دل بـغیـــر جمـال تو نقش نیست واصــــل شــــدم بـفـِیـض لـقــــای تـو یا علی

دارد بـــس اِفـتِـخـــــار به‌ شـــاهـــــان تاجدار هــَــــر بَـنــدهِ فــــقـیــــر و گــــدای تو یا علی

نامـت علی¹¹⁰و یک صـد و ده هست در عـدد نِــصفــش مُــجیب و ذکـــــر و دعای تو یا علی

خُـمسش حَبیب²² و عشـر بود اسم ذات هو¹¹بـــَــــر پـا بــُــــود جـهــــان ز بقـــای تو یا علی

کون و مکان و لوح و سماوات و عرش و فرش خلقت شـــــدنـــد جـمـلــــــه ز رأی تو یا علی

عــــرش خـــدا که قـلـب مُـحبان بــا صفاست بُــــود از نُـخـست مـنـــــزل و جــای تو یا علی

هــــر دَم رســــد بگــوش دل و جـان عاشقان آوای عـشــــق و شــــــور و نـــوای تو یا علی

مَـــستــم ز شـــوق و نغمــه مستانه می‌زنم چـــــون بُـلـبـلــی بــبـــاغ صفــــای تو یا علی

منصـــــور وار هـــر که بنـوشــد شراب عشق واقف شــــود بـــه سّــِـــر خفــــای تو یا علی

باشــــد مُصــــون ز حیله شیطان و شر نفس هــــــر عـــاشقی ز لـطـف و وفـای تو یا علی

تسبـیــح خــــوان به امــــر خـدا که شد ملک بُگــشُـــــود لــب بـمــــدح و ثـنــای تو یا علی

فــلک وجــــــود غــــرقـــهٔ بَــحــر نَعیم توست هـستــی اسـت قطره‌ای ز سخای تو یا علی

صابــــر قـــــــدم بحصن ولایت نهـــــاد و گفت

روشــــن دلـــــــم ز نـــــــــور ولای تو یا علی

nima — Sat, 21 Apr 2012 21:13:00 GMT

فرا رسیدن سال جدیدو عیـد سعید

برای پیر وجوان شادی دل و جان باد

دوستان برای تبریک سال نو این غزل را بجا و شایسته انتخاب کرده بودند

اینکه اولین بارکجا این شعر ارسال میشود و چه نتیجه ای دارد در جای خود

خواهد آمد.

اما آنچه که باعث نوشتن این مقال میشود تفاوت نسخه ای است که در

آستانه سال قبل حقیر ذکر کرده و نسخه ای که به جا و با حاشیه ای

زیبا امسال آورده شده است . ممکن است برای خواننده با دقت و پیگیر ما

شبهه ای ایجاد کند که کدام یک اثر طبع استاد است؟

باید بگویم برای من که با سبک و روحیه استاد آشنا بودم خواندن شعر

کافیست تا به اصل بودن آن پی ببرم اما توضیح همگانی آن:

در سال ۷۴ روزی آقای صابر برایم شرح نشر خصوصی اولین بار این

غزل را تعریف کردند که هم شعر و هم شرح ماجرا برایم دلچسب بود

و این باعث شد تا در آستانه سال نو همانسال دست خط آقا را در کارت

تبریکی که به همت آقای خزایی وبا کمک کوچکی از سوی من به چاپ

رسید فتوکپی کرده وبصورت محدودی به جهت معاریف ارسال کنم که

ماخذ من در ذکر آن بود و اما چنانکه مصداق دارد شاعران کثیرالشعر

پس از سالها با یادآوری بیت یا حتی مصرعی از یک غزل (چه برسد به

بخشی از آن غزل) به یاد آوری یا بهتر بگویم بازسازی آن میپردازند و

حضرت استاد نیز از این قاعده بسیار استفاده کرده است.

باری سالی چند گذشت و استاد در شب عید این نسخه را به شکل

جدید نوشته و به دوستان(ونه همه)هدیه دادند که کمتر از نسخه

اصلی نبود ونشان طبع روان ونشاط خاطر ایشان. در رباعیات نیز

این امرتکرار شده است .نمونه بارز این در آثار دیگر شعرای نامی

با مراجعه به دیوان کبیر(دیوان شمس) میتوان یافت. بصورت خلاصه

این تواتر و تکرار نشان از مضمون بارز و شیوایی کلام و یا اهمیت

موضوع دارد که شاعر را بعد از سالها بیاد آن می اندازد . امیدوارم این

توضیحات بقدر مقدور مورد استفاده قرار گیرد

پرده‌ي خواب

ilia — Sat, 21 Apr 2012 00:43:39 GMT

جهان چو نقش سراب و چو نور مهتاب است تزلزول است و فريب است و پرده‌ي خواب است

تـــرا كه غصه و انـــدوه و غــم پــريشان كرد علاج رنــــج و غـــم و غصــه بـــاده‌ي ناب است

مجـــو قـــــــرار از آن دل كه مضـطــرب باشد دل شكسته‌ي عـــاشق ز عشــق بيتاب است

از آن زمــــــان كه شــــدم آشنــاي عالم دل دلم ز عشق شـــرر بـــار و ديــده‌ پـــر آب است

نـمــــاز دائـــــم و ذكـــــــــــر دوام دارد جـان مــرا كه گــوشه‌ي ابــروي دوست محراب است

مـــــرا تسلي خــاطــــر خيــــال او بــاشــــد وجــــــود مــــن ز نسيــم اميــــد شاداب است

هميشه مـــردمك ديــده‌‌ام ز سيل ســرشك به زيـــــــر مــــوج بلا در مـسيـــر سيلاب است

زنــد به سينه‌ مـن سـاز عشق و مدهوشم بـــه پـنجـــه غـــــــم آن دلنـــــواز مضراب است

شــدست محـــو تجلـــي نــــور حق صـــابـر

فـــروغ صبح ازل جلــوه اش جهــانتاب است

شراب عشق

ilia — Tue, 20 Mar 2012 08:00:00 GMT

نــــدا رسيد بگـــوشم لب تو خندان باد نشاط و خــرمي عمر و عيش شايان باد

فــرا رسيدن ســال جـديد و عيد سعيد بــــراي پيـر و جوان شادي دل و جان باد

چــراغ زنــــدگي رهـــروان وادي عشق ز نــــور معــــرفت ذات حــق فــروزان باد

مخور دريغ گذشته شراب عشق بنوش سرور و نوش و محبت ز شوق ايمان باد

كلام صابــر كرماني شهد جان باشد

امــــــور زندگيت با ثبات و آسان باد !

بیان احساس

ilia — Tue, 28 Feb 2012 17:00:00 GMT

پُر شدم از عشق آن نامهربان باور نکرد

رحم بر حال من و این قلب غم پرور نکرد

محبت تلقینی نیست ساختگی نمی باشد حسی است باید درک شود و آثارش نمودار گردد خدا کند این احساس در کسی به اندازه من رنج آور و غم فزا نباشد لحظه ای نتوانسته ام خاطرات گذشته ام را فراموش کنم بار منت آشنایان زجر محبت دوستان و ناروایی بولهوسان کدورت خاطر نامهربانان، سخنان و نوشته های تلخ و شیرین پیر و جوان همه و همه رنجم می دهند از جسمم می کاهند روحم را در طوفانی از اضطراب و دگرگونی ها فرو می برند چه می شود کرد این ناله ها و فریادها این شکوه و شکایت ها از دل من است کسی را که با تمام وجودم دوست می داشتم باور نکرد نهل دوستی و الفتی را که سالها با خون دل و اشک چشم بارور کرده بودم از بیخ و بن برکند مرگ با همه تلخی هایش برایم شیرین تر از شهد شده است، خیلی ها به زندگیم به ظاهر آرامم به نام بی دوام و پوچم به طرز اندیشه و افکارم به مهر ورزیدن دیگران نسبت به من غبطه می خورند و لیکن من می دانم و درون آشفته ام به قول حسن هنرمندی شاعر هنرمند

بهار می طلبد شعــــر تازه ای و هنوز

دلم ز حسرت سال گذشته لبریز است

می گویند اثر یا آثار هر کسی نشان دهنده روح و روان و فکر و میل و خاطرات اوست هرچه نوشتم هرچه شعر گفتم شراره هایی از دل سوزان و جان فروزان من بود: خنده بر لب شعله در دل سوز در جان داشتم باز دفتری را گشودم و نوای روان و بیان احساسم را بر روی آن پراکنده کردم این خارهای خارستان اندیشه ام را به کسانی نمی سپارم که از نوک خار سخنان نیش دار آشنایان دلهایشان ریش گشته و هیچ مرهمی آن زخم ها را مداوا نکرده است فقط آنها را به دلم تقدیم می کنم که زخم هایش عمیق تر گردد شاید زودتر نابود شوم.

1344/12/25

می‌روم شاید نیـایم

ilia — Fri, 17 Feb 2012 10:00:00 GMT

بُلبلِ بستـــانِ عشقم مـی‌روم شاید نیایم محـو و سرگردانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

داغهــا دارم به سینه از غم و رنج جـــدائی بی سر وسامانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

بارِ خاطـــر بـــوده‌ام من سالها در خاطـرِ تو والــه و حیـــرانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

با همــــه ناآشنــــائی آشنـــای راز بـــودم در غمِ ســـوزانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

در جهانِ بی‌نشانی سالها سرگشته بودم گوش بــر فرمانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

مـــی‌زنم فریاد و افغان بسته‌ام بارِ سفر را بر ســـــرِ پیمانِ عشقم می‌روم شاید نیایم

صابرم از خود رمیدم تا به آن جانان رسیدم

حالیا پژمانِ عشقم می‌روم شـــاید نیـــایم

همــدمِ پيمانه شدم

ilia — Sun, 12 Feb 2012 20:35:00 GMT

منكه در بندِ غم عشق تــــو ديـوانه شدم مات و حيــــران همه جا شهره و افسانه شدم

غــــم نـــديم دل و انــــدوه هــــوادارم شد زيــــرِ زنجيــــرِ جنــــون والـــه و ديــــوانه شدم

شمعِ رُخ يار برافروخت به بـزمِ دل و جـــان ســــوختم ز آتشِ ســــوزنده و پــــروانه شدم

دردِسـر داشت بسي عقل رهــايش كردم جـــان‌نثــارِ رهِ آن مــــونسِ جـــانــــانـــه شدم

مرغِ دل در قفسِ سينه به تنگ آمده است بال و پـــر بسته گـــرفتــار به غمخـــانه شدم

آرزو نيست مرا، ليك چه گـــويم همه شب بي‌خود از سوزِ دلِ خـــويش به كاشانه شدم

جسمِ من آب شــد و روح و روانم فـــرسود عشق زد شعله به جان از همه بيگانه شدم

صابرم داغِ دلم تازه شـــد از ديــدنِ دوست

چه كنـــم سوخته‌دل همــدمِ پيمانه شدم

شعري در شب چهارمین سال در گذشت حضرت استاد

nima — Mon, 06 Feb 2012 15:47:00 GMT

هنـــوز عمــق وجـــودم ز غصـه نالان است

هنــوز آتــش هجرش به سیـنه پنهان است

چگــونه محـــو و فرامــوش میشــود . هرگز

که نیمه شب ز فراقش دو دیده گریان است

تـو خـود گـواه مــن وعـشـق و نامــرادیــهــا

دلیــل خستــگی ام این زمان فــراوان است

به زلــف و باد . نظـــر کن مـگــر شـوی آگه

چگـــونه خـــاطر من درهـم و پریشان است

به میکــده اثــری نیــست از مـی وســاقی

خمــوش باش که این دور. دور حرمان است

چـــرا چـــرا زنـــم از درد پـاســخی نــبــــود

خــــداخــدا ســخن این وجـــود پـژمان است

بخــلــوت دل خــــود آه میـــکشــم .هیــهـات

چــگـونه رفـت ز دسـتم که عقل حیران است

امیــد و عشــق و مــراد و خـــدای من بودی

به نزد من سخنش چون کلام سـبحان است

چـــرا؟ کـه وصــل بحـــق صــابــر زمان بودی

هــما همــیشه بیــادش چنین غزلخوان است

در شب چهارمین سال در گذشت جناب صابر کرمانی سروده شد